وبلاگ ايده

جهت تکمیل نیروی انسانی شرکت از کسانی که در زمینه زیر تخصص داشته باشند دعوت به همکاری می‌کنم:

 

عنوان شغلی: طراح وب

تخصص‌ها:

تسلط کامل به CSS, HTML, JavaScript, jQuery

آشنایی با PhotoShop و طراحی گرافیکی سایت

 

نکته: آشنایی با Sql Server  و  #ASP.NET , C امتیاز محسوب می‌شود.

 

ویژگی‌های فردی:

1. متعهد و منظم


2. علاقه‌مند به یادگیری و کارگروهی


3. علاقه به کار موردنظر


4. ترجیحا ساکن شهر کرج

ویژگی‌های شغلی:

1. خانم یا آقا


2. استخدام به صورت تمام وقت


3. بیمه


4. حقوق توافقی با توجه به توانایی فرد

 

دوستانی که مایل به همکاری باشند می‌توانند با ما تماس بگیرند (شماره‌های تماس) و یا رزومه خود را به نشانی info@ideGostaran.com یا شماره‌های فکس شرکت ارسال نمایند.

 

این روزها قیمت هر چیزی رو که می‌پرسیم متوجه افزایش چشم گیر قیمتش می‌شیم، از کالاهای الکترونیکی مثله موبایل و پرینتر و غیره گرفته تا البسه و روغن ماشین و عینک و کاسه بشقاب آشپزخونه....!

جالبه که همه فروشنده‌ها، در پاسخ به این سئوال که «تو این مدت کم، چرا این کالا اینقدر گرون شده؟» یک پاسخ دارند و اونم چیزی نیست جز: «دلار گرون شده! مگه از قیمت دلار خبر نداری؟!!»

کسی ندونه فکر می‌کنه طرف مادرزاد دلار فروش بوده و یا همیشه قبل از اینکه در مغازاش رو باز کنه، سالهاست که کسب و کارشو با  قیمت دلار به روز می‌کنه...!

جالبه که ما نرم‌افزاری‌ها در این مورد نیز دچار مشکلیم و بهانه‌ایی برای افزایش قیمت محصولمون نمی‌تونیم داشته باشیم. چون از قدیم گفتن: کالای ما نرم‌افزاره! Material نداره که....!!

پس از نظر مشتریان، افزایش قیمت نرم‌افزار مثله همیشه، توجیهی نخواهد داشت!

برای همین ،خیلی خونسرد می‌شینیم و با افزایش روز به روز قیمت دلار، شاهد افزایش قیمت کالاهای شرکت‌های غیر نرم‌افزاری می‌شیم.

 

شاد باشید.

محمد متین‌پور

 

 

 

لطفا قبل از خواندن این مطلب، نوشته مهندس علی واحد را تحت عنوان «قیمت گذاری نرم افزار- از کجا شروع کنیم؟» بخوانید.

شاید یکی از پیچیده ترین بخش‌های تولید یک محصول نرم‌افزاری – به ویژه در کشور ما- بخش مربوط به قیمت‌گذاری محصول باشد. برای تولید یک محصول نرم‌افزاری در بخش‌های مختلف آن با پارامترهای مشخصی طرف هستیم که کم و بیش قابل پیش‌بینی و تخمین هستند، به عنوان مثال معمولا شرکت‌های نرم‌افزاری از متدولوژی و ابزارهای مشخصی برای تولید استفاده می‌کنند که نسبت به آن آشنایی و تجربه کافی دارند و غالب این پارامترها منابع درونی دارند یعنی هر شرکت با توجه به نیروی انسانی، ابزارها و تجربه‌های پیشین روش مشخصی را در پیش می‌گیرد {نهایتا مسایلی مانند تهیه سخت‌افزارهای خاص یا ابزارهای خاصی که در دسترس نیستند یا درخواست خاص مشتریان برای استفاده از روشهای کمتر تجربه شده، پارامترهای خارجی را تشکیل می‌دهند}. اما موضوع قیمت‌گذاری محصول، موضوع دیگری است.

تفاوت بسیار ویژه‌ای که باید در قیمت گذاری یک محصول نرم‌افزاری در نظر داشت تفاوت آن با دیگر تولیدات است به گونه‌ای که در تولید دیگر محصولات هزینه‌های مواد اولیه و مصرفی در قیمت دخیل هستند که در نرم‌افزار تقریبا صفر است در عوض در نرم‌افزار وضعیت پشتیبانی و نگهداری از محصول بسیار متفاوت‌تر از دیگر محصولات تولیدی است و هر نرم‌افزار پس از تولید و فروش تازه وارد چرخه جدیدی می‌شود. فروش یک محصول نرم‌افزاری به معنای پایان معامله یک محصول با یک مشتری نیست، لذا فکر می کنم در قیمت گذاری یک محصول نرم‌افزاری سیاست‌های پشتیبانی و توسعه محصول نقش مهمی در قیمت‌گذاری آن ایفا می‌کنند.

اگر بخواهیم از تولید شروع کنیم شاید مهم‌ترین مساله در قیمت گذاری، بازار هدف باشد و اینکه هدف ما از تولید این محصول چه بوده و قرار است چه سودی را برای ما برگرداند. قاعدتا اگر در زمان استارت زدن تولید محصول این ویژگی‌ها را به درستی شناسایی نکرده باشیم و بدون تحلیل اولیه از سطح بازار، رقبا و هدفمان کار را شروع کنیم در پایان کار روزهای سختی برای تعیین قیمت محصول و فروش آن خواهیم داشت. من فکر می‌کنم اگر از ابتدا برآورد کنیم که می‌خواهیم چه محصولی را برای چه نیازی از بازار و با چه قیمتی تولید کنیم هم در زمان تولید و هم پس از اتمام کار و زمان قیمت‌گذاری بخش زیادی از راه را رفته ایم و بسیاری از سیاست‌گذاری‌هایمان از پیش تعیین شده است.

اگر بخواهیم به طور کلی روند قیمت گذاری در بازار فعلی ایران را در نظر بگیریم باید به چند پارامتر زیر دقت ویژه‌ای داشته باشیم اول پارامتر هزینه‌ها که قاعدتا بخش مهمی از سیاست‌های قیمت‌گذاری بر محصول را در بر می‌گیرد. می‌توان برخی از هزینه‌های عمومی و نرمال برای تولید یک نرم‌افزار را به شکل زیر برشمرد:

• هزینه نیروی انسانی {حقوق و مزایا/ بیمه/سنوات/پاداش/آموزش مداوم/ریسک‌های ترک‌کار و جایگزینی نیرو و ... که در بخش های مدیریت پروژه/ تحلیل و طراحی/ برنامه نویسی/ تست و دیباگ/ تولید مستندات/ آموزش/ پشتیانی و ... فعالیت خواهند کرد.}


• هزینه محیط کار و دفتر و تجهیزات اداری و جاری {اجاره یا خرید دفتر/ میزوصندلی و ملزومات اداری/امکانات رفاهی/ نظافت/ شارژ/ برق و مخابرات و ...}


• هزینه سخت‌افزار{هزینه اولیه به اضافه استهلاک و نیاز مفرط به روز شدن آن در یک شرکت نرم‌افزاری و نیاز به سخت افزارهای خاص در پروژه‌های وابسته به سخت‌افزار}


• هزینه نرم‌افزار {هزینه خرید ابزار یا کتابخانه‌های مورد نیاز /که در صورت عدم رعایت حقوق کپی رایت تقریبا صفر است!}


• هزینه تبلیغات و بازاریابی


• هزینه مالیات‌ {مالیات بردرآمد/ مالیات ارزش افزوده/ مالیات‌های تکلیفی و ...}


• خواب سرمایه اولیه در زمان تولید


• هزینه‌های آموزش و پشتیانی و نگهداری و توسعه محصول {با توجه به دشواری‌های دریافت هزینه‌های پشتیبانی از مشتری برای نگهداری سیستم‌ها، هزینه‌های نگهداری و توسعه محصول را در بخش هزینه‌های تولید در نظر گرفتم، در مورد هزینه‌های پشتیبانی و نقش آن در قیمت‌گذاری محصول مطلب جداگانه‌ای متتشر خواهم کرد.}

دوم پارامتر کیفیت، امکانات و نوآوری: این که یک محصول چه نامی دارد مهم نیست، مهم این است که چه کیفیتی دارد و چه ویژگی‌هایی را پوشش می‌دهد، آیا در تولید آن نوآوری شده است؟ آیا ویژگی‌های منحصر به فردی دارد که دیگر محصولات مشابه آن را ندارند؟ آیا از خدمات پشتیبانی خوبی برخوردار است؟ آیا این محصول توسعه می‌یابد؟ آیا اگر مشتری نیاز جدید احساس کند به برنامه اضافه می‌شود یا باید به فکر خرید نرم‌افزار دیگری بیافتد؟ و هزار آیای دیگر که می‌تواند در سطح کیفی یک محصول دخیل باشد. دو محصول نرم‌افزاری را می‌شناسم با نام یکسان «نرم‌افزار جامع حسابداری و فروش» یکی ۲۰ هزار تومان و دیگری ۲۰ میلیون تومان. آیا هر دو یک کیفیت دارند آیا هر دو امکانات مشابه دارند، آیا هر دو خدمات پشتیبانی یکسانی دارند؟ واضح است که پاسخ منفی است اما این به این معنا نیست که محصول گران‌تر محصول بهتری است، مشکل این‌جاست که این اختلاف قیمت‌ها {البته نه این اندازه!} پارامترهای وابسته بسیار دیگری نیز دارند. به عنوان مثال نرم‌افزار فروش و حسابداری که با دو برنامه نویس در یک شرکت کوچک در عرض دو ماه تولید می شود با نرم‌افزار فروش و حسابداری شرکتی که ده برنامه نویس و ۵ تحیل‌گر و مدیر پروژه و ... در طول یکسال پس از تست و رفع‌ اشکالات پیاپی و مستندات دقیق و کامل تولید می‌کنند، هم در هزینه‌های اولیه و هم در کیفیت تفاوت‌های چشمگیری دارد.

سوم پارامتر بازار هدف و قدرت خرید مشتری: واضح است محصولی که بازار هدفش کارخانه‌های صادر‌کننده موادغذایی است با محصولی که بازار هدفش کسب‌وکارهای کوچک است می‌تواند تفاوت‌های قیمتی چشمگیری داشته باشد. این به آن معنا نیست که قیمت را برای مشتری توانمند بالا ببریم به این معنی است که برای بقا گاهی مجبوریم قیمت را آنقدر پایین بیاوریم که مشتریان کوچک هم توان خرید داشته باشند.

چهارم پارامتر رقبا و محصولات مشابه: وقتی محصولی داریم با کیفیت بسیار بهتر از رقبا و امکانات بسیار بیشتر، غیرممکن نیست اما سخت‌ است که بتوانیم آن را با قیمتی بیش از رقبا بفروشیم. مخصوصا اگر رقبایی داشته باشیم که از ما قدیمی‌تر باشند و مشتریان زیادی را در بازار غیررقابتی از قبل به دست آورده باشند.

پنجم پارامتر شرایط تولید‌کننده ، اینکه خود تولید کننده محصول در چه جایگاهی قرار دارد نکته بسیار حایز اهمیتی است.

• اعتبار و اندازه شرکت {به عنوان مثال یک شرکت معتبر و شناخته شده با چندین و چند محصول متفاوت و با بیش از ده سال سابقه کار و مشتریان بی‌شمار قدرت و توان بیشتری برای قیمت گذاری دارد تا یک شرکت نوپا با همان محصول و حتی با کیفیت بسیار بهتر}


• چابکی، به‌روز بودن و انعطاف‌پذیری {درست است که شرکت‌های قدیمی اعتبار و توانایی زیادی برای فروش با قیمت بالا‌تر دارند اما در عوض انعطاف کمتر و سرعت پایین‌تر دارند و شروع هر حرکت تازه‌ای به دلیل بزرگ بودنشان بسیار پرهزینه خواهد بود لذا شرکت‌های کوچک هزینه‌های تولید بسیاری کمتری دارند که در قیمت گذاری هم تاثیرگذار خواهد بود، ضمن اینکه شرکت‌های بزرگ معمولا از تکنولوژی روز عقب‌تر هستند.}


• شرکا، سرمایه‌گذاری اولیه و انتظارت مالی {اینکه چقدر سرمایه‌گذاری اولیه شده است و شرکا چه توقعاتی از برآورده شدن انتظارات مالی دارند در تصمیم‌گیری تاثیرگذار خواهد بود}


• توانایی بازاریابی و فروش، اگر تیم فروش یک شرکت توان بالایی در فروش محصول داشته باشد مجبور نیست برای به دست آوردن مشتری از طریق پایین آوردن قیمت کار کند.

ششم پارامتر اقتصاد و شرایط اجتماعی، از یک طرف بالا بودن نرخ تورم باعث بالارفتن هزینه‌های تولید و نگهداری می‌شود و از طرف دیگر توان خرید مشتری را پایین می‌آورد و نرم‌افزار را به یک محصول غیرضروری با اولویتی پایین تبدیل می‌کند، لذا با وجود وضعیت تورم بازار و کمبود نقدینگی نمی‌توان به سادگی قیمت محصول را با بالا رفتن تورم و هزینه‌ها بالا برد.

هفتم پارامتر رانت و رشوه‌خواری: نیاز به توضیح ندارد که رشوه‌دهندگان و رانت‌خواران کار سختی برای تعیین قیمت‌های کلان ندارد و این موضوع رقابت را ناعادلانه و قیمت‌گذاری را برای دیگران سخت و پیچیده می‌کند.

 

می‌توان پارامترهای بسیار دیگری را به این لیست اضافه کرد یا برخی از این پارامترهای اشاره شده را به بخش های بیشتری تقسیم کرد و مورد ارزیابی قرار داد، نکته‌ مهم این است که باید برای قیمت گذاری تمام اینها را مدنظر داشت و قبل از آن باید یک تحقیق میدانی در مورد وضعیت بازار انجام داد که در ایران به دست آوردن این تحلیل‌ها و تحقیق‌ها به دلیل نبودن اطلاعات کافی و کمبود نیروهای متخصص کار بسیار سخت و زمان‌بری است.

چند روش کلی نیز برای قیمت گذاری مرسوم است:

-         تولید سریع و کم هزینه محصول/ تعیین قیمت پایین برای آن/ عدم ارایه خدمات پشتیبانی هزینه بر/ با هدف کسب درآمد از فروش به تعداد بالا و با هزینه بسیار کم

-         تولید سریع و کم هزینه محصول/ تعیین قیمت پایین برای آن/ تعیین هزینه‌های پشتیبانی بالا/ با هدف کسب درآمد از محل خدمات پشتیبانی

-         تولید محصول با کیفیت/ تعیین قیمت متوسط برای آن/ تعیین هزینه‌های پشتیبانی متوسط/ با هدف کسب درآمد از محل فروش و خدمات پشتیبانی

-         تولید محصول با کیفیت/ تعیین قیمت بالا برای آن/ تعیین هزینه‌های پشتیبانی پایین/ با هدف کسب درآمد از محل فروش

-         تولید محصول با کیفیت/ تعیین قیمت بالا برای آن/ تعیین هزینه‌های پشتیبانی بالا/ با هدف کسب درآمد از محل فروش و خدمات پشتیبانی با تعداد مشتری کم

قطعا پلان‌های دیگری نیز وجود دارد که سعی می کنم در نوشته دیگری روش‌ها و مزایا و معایب هر کدام را مقایسه کنم.

 

 

 

اتفاقات مهم زیادی برای یک خانواده می‌تواند بهانه‌ای شود برای برگزاری یک جشن سالگرد خانوادگی، مثل سالگرد‌های آشنایی، ازدواج، تولد و غیره.  اما برای یک شرکت نرم‌افزاری شاید هیچ اتفاقی مهم‌تر از سالگرد تاسیس آن نباشد، اتفاقی که تصمیم‌گیری برای شروع آن می‌تواند گام نهادن در مسیر پر فراز و نشیب و پر دردسری باشد که زوایای پنهان آن هرگز در شروع کار قابل پیشی‌بینی نیست… فکر می‌کنم برای افرادی مثل ما که یک‌سری آدم فنی فقط با تجربه فنی خود شروع به کار می کنند ماندن و ادامه دادن، کار بسیار سخت و پیچیده‌ای است، سالهای اول و دوم به خاک خوردن و سعی و تلاش بی وقفه و کسب تجربه می‌گذرد و فقط صبر و پایداری و اعتماد بین شرکا می‌تواند ادامه مسیر را ممکن سازد، و سالهای سوم و چهارم زمانیست سرنوشت ساز برای کسانی که با برنامه‌های کوتاه مدت حالا دیگر به ثبات نسبی رسیده اند و باید بر روی برنامه‌های بلند سرمایه گذاری نمایند، و سال پنجم باید سال شکوفایی باشد ...

خدا را شکر می‌کنم به چند دلیل:

-         نخست به دلیل لطف بی‌واسطه و بی‌وقفه ای که در تمام این سالها به من و شرکت ایده گستران داشته است… همیشه به خواست او از کنار تمام خطراتی که ممکن بود پر پرواز آرزوهای ما به راحتی بسوزاند به سلامت گذشتیم.

-         دوم به خاطر شرکایی که دارم... می‌دانم شراکت با دو نفر جوان مثل خودم با تجربیاتی مشابه من چقدر سخت و پیچیده است، اما گذشت و اعتماد و صبر این دوستان هرگز هیچ بهانه‌ای برای هیچ‌کس و  هیچ‌چیز که بتواند حرکت ما را منحرف کند باقی نگذاشت.

-         سوم به خاطر همکارانی که دارم... این اغراق نیست اگر بگویم در تمام این پنج سال هرگز هیچ همکار بدی نداشتم، هیچ کس که اخلاق اجتماعی و حرفه‌ای را رعایت نکند، هیچ کس که با روح کاری شرکت سازگار نباشد، هیچ کس که حاشیه داشته باشد، هیچ کس که منافع شخصی‌اش از شرکت برایش مهم‌تر باشد...

اما احساس می‌کنم تازه سخت ترین روزهای شرکت در پیش است، این که پنج سال بی‌وقفه و بدون استراحت، شبانه‌روز کار کردیم درست، این‌که مشتریان وفادار بسیاری داریم و محصولات با کیفیت کافی درست، اما فکر می‌کنم کار ما تازه شروع شده است، تازه در ابتدای راهیم و روزهای سخت و پرفراز و نشیب زیادی را در پیش خواهیم داشت، تازه کودک ما پنج ساله است و از سال بعد باید به پیش دبستانی برود ... روزهای زیادی تا بلوغ مانده است ….

به هر حال شروع سال ششم فعالیت شرکت را با حضور همکاران جشن گرفتیم و برای مشتریان تخفیف‌های بسیار خوبی در نظر گرفتیم، اگر فرصتی شد از تجربیات این پنج سال خواهم نوشت …

 

عصر پنجشنبه گذشته مورخ ۱۹ آبان ۹۰، پنج سالگی شرکت ایده گستران رو با جمعی از همکاران جشن گرفتیم.

در این پنج سال فراز و نشیب‌های زیادی رو پشت سر گذاشتیم و به خواست خدا ما هم تونستیم جز یکی دو درصد شرکتی باشیم که بعد از گذشت پنج سال از تاسیس شون در ایران، منحل نمی‌شن و باقی می‌مونن. در این جشن تمامی پرسنل شرکت حضور داشتن و مراسم خیلی گرم و صمیمی برگزارشد.

در این مراسم درباره چشم‌اندازهای شرکت صحبت کوتاهی شد و فرصتی شد که پرسنل به فراخور مدت زمانی که در شرکت سابقه داشتند خاطرات خودشونو برای بقیه بگن. امیدواریم سال دیگه و سال‌های بعد از اون بتونیم این جشن رو با شکوه‌تر از قبل برگزار کنیم.

چند وقتی است به پیشنهاد همکاران هر روز بعد از صرف ناهار در شرکت یکی از همکاران در حدود ده تا پانزده دقیقه فرصت دارد تا در مورد مطلبی که می داند – و به سلیقه خودش انتخاب کرده است- برای دیگران صحبت کند تا بدین طریق همه بتوانند دانسته های خود را بادیگران به اشتراک بگذارند، در واقع در شرکت یک شبکه اجتماعی غیرمجازی(!) راه اندازی شده است که هدف اول و آخر آن به اشتراک‌گذاری دانسته‌ها و اطلاعات مفید برای جمع است.

در چنین شبکه‌ای هر روز نوبت یک نفر است تا موضوعی را آماده کرده و بحثی را مطرح کند و امروز قرعه به نام من بود. مطلبی را که در زیر می‌خوانید همان حرف‌های امروز ظهر من است در شرکت که با کمی انسجام بیشتر مکتوب شده است:

... این روزها و روزهای قبل‌تر و حتما روزهای بعدتر معمولا پای صحبت اکثر افراد که می‌نشینیم شروع می‌کنند به غر زدن و نق زدن و شکایت و گلایه از زمین و زمان، فرقی هم نمی‌کند طرف مقابل چه کسی باشد دوست باشد، فامیل باشد، یکی از اعضای خانواده باشد، یا همکلاسی و همکار و همراه یا بغل دستی‌امان در مترو یا تاکسی … مهم این است که مردم عادت دارند تا گوش شنوا پیدا می‌کنند شروع می‌کنند به غر زدن و آه و ناله و افسوس از شرایط اقتصادی و سیاسی گرفته تا امنیت و آب و هوا و کار و وضعیت حمل و نقل و ... اگر همه این غر زدن‌ها که با یک کلاغ و چهل کلاغ و اضافه شدن شایعات، داغ‌تر و تلخ‌تر و رقت‌بارتر و  اسفبارتر می‌شود و بار دراماتیک پیدا می کند جمع کنید با اخبار مرگ و میر و جنگ و خونریزی و قتل و غارت و اختلاس و کلاه برداری … در رادیو و تلویزیون، قطعا چیزی که می‌ماند چه بخواهیم و چه نخواهیم ناامیدی و یاس و دلمردگیست و چیزهایی از این دست که نه تنها حال ما را بعد از یک روز کاری سخت بهتر نمی‌کند بلکه به تدریح به این نتیجه خواهیم رسید که « وای خدای من ! ماچقدر بدبختیم!»

حالا همه اینها را گفتم که چند راه پیشنهاد کنم برای اینکه کمی انرژی مثبت بگیریم و لذت بیشتری از زندگی ببریم، تا هم برای خودم مروری شود  وهم شاید لااقل یکی از این موارد گره کور خستگی و ناامیدی یک نفر را کمی شل‌تر کند!

• برای معاشرت با افراد، دقیق و سخت‌گیر باشید، با افراد بدبین و مایوس معاشرت نکنید، حتی اگر از دوستان یا اقوام نزدیک‌اتان هستند. هیچ چیز مثل آه کشیدن آدم‌های مایوس و منفی نمی‌تواند سقف زندگی را بر سر آدم خراب کند!


• اگر با افراد مورد بالا معاشرت دارید و به دلایلی ـ مثل بودن در اعضای خانواده یا محل کار ـ نمی‌توانید آنها را بیرون از دایره روابط اتان قرار دهید اشکالی ندارد ولی لااقل همرنگ جماعت نشوید و سعی کنید با آنها در بحث‌هایشان همراهی نکنید، اگر شروع به غر زدن و نق زدن کردند تاییدشان نکنید، سعی کنید وقتی در جمعی هستید که آنها حضور دارند و می‌خواهند فاز منفی بدهند محل را ترک کنید یا حرف را عوض کنید یا لااقل خود را نسبت به این حرف‌ها بی‌تفاوت و بی‌علاقه نشان دهید.


• به هر مهمانی نروید و در هر محفلی شرکت نکنید، چند خط روزنامه خواندن یا پیاده روی یا حتی خوابیدن به مهمانی‌های خاله زنکی شرف دارد.


• سنگ صبور و هم سفره‌ی افرادی‌که سفره بدبختی‌ها و غصه‌هایشان را برایتان باز می کنند و انتظار دارند برایشان غصه بخورید نباشید مخصوصا وقتی کاری از دستتان بر نمی‌آید! آنها خوشی‌هایشان را با شما قسمت نمی‌کنند.


• وقتی با کسی معاشرت می‌کنید، به جای درددل کردن با دیگران و گفتن از مشکلات و بدبختی‌ها و ناکامی‌ها و شرایط بد جامعه و گرانی طلا و بنزین، از پیشامدهای مثبت حرف بزنید، می توانید در مورد آخرین کتابی که خواندید یا آخرین فیلمی که دیدید یا از پیشرفت های جدید تکنولوژی که در روزنامه خوانده‌اید صحبت کنید ... باور کنید این‌طوری هم به خودتان کمک می‌کنید هم دیگران از معاشرت با شما لذت خواهند برد.


• قضاوت نکنید، اینکه دیگران چطور لباس می پوشند یا چطور فکر می کنند به خودشان مربوط است، یا اگر یکی از همکارانتان امروز صبح جواب سلام شما را نداد شاید نشنیده است یا حواسش جای دیگری بوده است نگذارید به حساب اینکه خواسته شما را جلوی دیگران ضایع کند! معمولا واقعیت آن طور که در ظاهر به نظر می رسد نیست.


• توقع‌اتان را از دیگران کم کنید! چرا توقع دارید همکاری را که یک روز با ماشین خود به منزلش رسانده‌اید حالا که ماشین ندارید هر روز شما را برساند؟! واقعا چرا؟!


• باور کنید که هیچ کس و هیچ چیز نمی‌تواند در همه چیز کامل باشد! انقدر از دیگران خرده نگیرید.


• به جای انتقاد از دیگران، نگاه انتقادی به خودتان و رفتارتان داشته باشید، و به جای گلایه و نق زدن دنبال راهکار باشید. هیچ مشکلی با نق زدن و ناسزا گفتن به زمین و زمان حل نمی‌شود می‌توانید امتحان کنید!


• اگر در محیطی قرار گرفته‌اید (مثل جامعه، محل کار، دانشگاه، خانواده و ...) که احساس می‌کنید نواقصی دارد به جای اینکه مثل بقیه بگویید «به من چه، من که نمی‌توانم اینها را درست کنم!» و منتظر درست شدن خود به خود مسایل بمانید و هر روز حرص بخورید، تلاش کنید تا شرایط را اصلاح کنید، ممکن است نتوانید همه شرایط را عوض کنید ـ هر چند که در بلند مدت قطعا جواب می‌دهدـ اما لااقل در طول مدتی که در حال اصلاح امور هستید و برای آن تلاش می‌کنید آدم بهتری هستید، احساس بهتری دارید و دیگران هم شما را دوست تر خواهند داشت.


• به فضل و کرم کسی امیدوار نباشید، یا با کسانی دوست شوید که با آنها منافع مشترک دارید یا در حلقه دوستانتان منافع مشترک ایجاد کنید!


• در حال زندگی کنید. برای تحقق این موضوع فقط یک راه سراغ دارم، هر روز فکر کنید – دور از جان شما – آخرین روز زندگی‌اتان است، آیا باز هم همین کارهایی را می‌کنید که در حال انجام آن‌اید؟


• یک مقدار برای فکر کردن وقت بگذارید، تماشای تلویزیون زمان فکر کردن را از شما می گیرد.


• اتفاقات جدید را در زندگی تجربه کنید، همیشه برای شام به یک رستوران نروید، همیشه از یک جا خرید نکنید، همیشه به یک پارک نروید. دنبال تجربه‌های تازه باشید اگر تا به حال به تاتر نرفته اید آن را تجربه کنید و اگر اهل کوه رفتنید همیشه یک قله را فتح نکنید!


• سعی کنید هر روز کمی کتاب خوب بخوانید، کمی موسیقی خوب گوش دهید، و اگر می توانید کی فیلم خوب ببینید!


• خلاق باشید و رویا پرداز٫ به چیزهایی فکر کنید که می‌توانست باشد و نیست، در مورد هر وسیله ای به این فکر کنید که چه کاربردهای دیگری می‌تواند داشته باشد. ذهن خلاق با دیدن سریال‌های فارسی وان به وجود نمی‌آید، برای خلاق بودن باید ذهن خود را تربیت کنید.


• سعی کنید هر روز یک چیز جدید یاد بگیرید و به دیگران یاد بدهید.


• نمی‌خواهد از هر انگشتتان یک هنر بریزد همین که به یکی از اقسام هنری آشنا باشید و در آن دستی داشته باشید فوق العاده است، موسیقی، شعر، نقاشی و خیلی چیزهای هنری دیگر حتی به صورت آماتوری می‌تواند حس شما را نسبت به زندگی تغییر دهد.


• در زندگی اهل هدف‌گذاری باشید، آدم بی‌هدف چیز زیادی در زندگی ندارد، همیشه سردرگم است و شدیدا مستعد غمباد!


• همانی باشید که هستید نه آن چیزی که دوست دارید باشید، ادا در آوردن آدم را زود پیر می‌کند!

 

اگر نخواهیم وارد مباحث نظری و آکادمیک در مورد سازمانها شویم می‌توانیم از یک زاویه دید دیگر ساختار سازمانها را (به ویژه در ایران)  نشات گرفته از سلیقه مدیران و بنیان‌گذاران و افراد تشکیل دهنده بدنه سازمانها بدانیم و از آنجاییکه هیچ انسانی بی نقص و کامل نیست و انسانها سلایق مختلف در اداره و انجام امور دارند هیچ سازمانی هم – هرچند موفق- بی نقض نیست!

در خوش‌بینانه‌ترین حالت یک سازمان یا شرکت دولتی یا خصوصی می‌تواند تنها در بخش‌هایی از ساختار خود (اگر ساختاری داشته باشد!) درست عمل نماید، که البته تعریف درست بودن در این جا شرایطی کاملا نسبی دارد و به پارامترهای بسیاری وابسته است. شاید در یک تعریف ساده وکلی از نظر مدیران، حداقل بودن هزینه‌، حداکثر بودن درآمد و استفاده کامل از تمام پتانسیل نیروهای تحت امر معنی درست و مطلوب بودن ساختار را داشته باشد و از نظر نیروهای کار سازمان، حداکثر بودن دستمزد و مزایا و حداقل بودن زمان و حجم کار و امکان ارتقای شغلی و درآمدی، وضعیت مطلوب باشد.

اما جدای از اینکه چقدر این پارامترها – و پارامترهای بسیار دیگر- در تصمیم‌سازی‌ها و اداره سازمان تاثیرگذار است یک نکته بسیار حائز اهمیت وجود دارد و آن اینکه کمتر کسی در جامعه پیدا می شود که پای حرفش بنشینی و از وضعیت کارش راضی باشد چه به عنوان کارفرما، چه به عنوان کارمند. به طور کلی کارفرمایان و مدیران از بی‌کیفیتی نیروی کار و نیروی کار از بی‌کفایتی مدیران و کارفرمایان شکایت دارند. مدیران معتقدند نیروهای کار به اندازه‌ای که حقوق می‌گیرند اثربخش نیستند و نیروهای کار معتقدند چندین برابر حقوق و جایگاهی که دارند کار‌ می‌کنند. وقتی به دقت به این مساله نگاه کنیم به نظر می رسد نظر هر دو گروه تا حدی و به صورت نسبی درست باشد.

وقتی مشکل یا سوء تفاهمی به این صورت فراگیر می‌شود شاید بتوان ریشه های آن را در مسائل فرهنگی و اجتماعی دنبال کرد، اگر بخواهیم چند مورد از دلایل به وجود آمدن این شرایط را عنوان کنیم شاید بتوان از پارامترهای فراوان مثل عدم آموزش کافی و صحیح در مورد هر دو گروه {کمبود نیروهای متخصص}، چیرگی شدید رابطه‌سالاری بر شایسته سالاری در هر دو گروه، نابسمانی اقتصادی جامعه و مشکلات مربوط به آن برای اداره سازمانها و همچنین برای معیشت نیروهای کار، عدم تعاریف مشخص برای مشاغل و تخصص‌های شغلی، فاصله طبقاتی معنادار و گسترده در سطح جامعه و محیط کار و بسیاری موارد دیگر نام برد.

فکر می‌کنم بزرگترین معضل در این مورد مربوط می‌شود به معضلات فرهنگی و اجتماعی و به خصوص  اخلاق حرفه‌ای. به عنوان مثال ممکن است کارفرمایی بر روی نیروی کارش سرمایه‌گذاری کند، برایش دوره‌های آموزشی مداوم برگزار کند، بهترین حقوق و مزایا را پرداخت کند، جایگاه شغلی خوبی در نظر بگیرد، محیط کار مطلوبی فراهم کند و بعد از اینکه موقع نتیجه گرفتن از این سرمایه‌گذاری باشد نیروی کار درست در بدترین شرایطی که کارفرما به وی نیاز دارد با یک بی‌اخلاقی حرفه‌ای به راحتی –مثلا برای دریافت حقوق بهتر- او را ترک کند، قطعا این کارفرما در نظرش نسبت به روش برخوردش با نیروهای کار تجدید نظر خواهد کرد!

یا  نمونه دیگری که متاسفانه بسیار متداول است، این است که نیروی کار در حضور کافرما خودش را به آب و آتش می‌زند ولی در غیاب وی کارها به درستی پیش نمی رود و نیروی کار ترجیح می‌دهد به جای کار کردن زمان را به وب‌گردی و گپ و گفت با همکاران و انجام امور شخصی و صحبت با تلفن بگذراند، قطعا این مساله‌ایست که کارفرما حتی اگر حضور نداشته باشد و کسی را نداشته باشد که به وی اطلاع دهد به خوبی خواهد فهمید! و نتیجه اینکه وقتی تعداد نیروهای کاری که چنین رفتاری را دارند زیاد می‌شود سعی می‌کند برای کنترل و بهره‌وری بیشتر نیروهای کار آنها را محدود کند یا تحت فشار قرار دهد و به تدریج این کنترل‌ها و محدودیت‌ها در سازمان به ساختار تبدیل می‌شود.

در این مطلب قصد ندارم در مورد اینکه کارفرمایان و نیروهای کار چه تفکری نسبت به یکدیگر دارند یا در مورد معضلات کار در سازمانها و شرکت ها بنویسم هدف از نوشتن این مطلب اشاره به این موضوع است که ما خودمان به عنوان نیروی کار تا حد زیادی در مقابل رفتاری که با ما می شود نقش داریم، اگر کارفرمایی نیروهای کارش را محدود می‌کند یا کنترل‌های شدیدی بر روی کارش قرار می‌دهد شاید دلیلش رفتار غیرحرفه‌ای خود ما یا همکارانمان باشد (البته همواره استثناء وجود دارد).

به هر حال فکر می‌کنم اینکه در یک شرکت با سازمان خوب و بدون مشکل، یک نیروی کار خوب و کارآمد باشیم چیزی بیش از وظیفه خودمان انجام نداده‌ایم، اما آیا در شرایطی که در  یک شرکت با مشکلات مختلف بتوانیم خوب کار کنیم و با تلاش در جهت رفع اشکالات و نواقص و رعایت اخلاق حرفه‌ای شرایط اعتماد و تعالی را در سازمان به وجود بیاوریم نیروی کار متخصص‌تر و باارزش‌تری نیستیم؟! کدام کارفرماست –حداقل در بخش خصوصی- که شرایط را از هر نظر برای نیروهای باارزشش تامین نکند؟! قطعا گلایه و شکایت و غر زدن جز اینکه انرژی خودمان و همکارانمان را هدر دهد نتیجه دیگری نخواهد داشت، هیچ سازمانی با غر زدن به سمت تعالی پیش نخواهد رفت و هیچ نیروی کاری در یک سازمان ناکارآمد رشد و پیشرفت چشمگیری نخواهد کرد.

 

 

در این چند سالی که برای استخدام همکاران در شرکت مصاحبه‌های بسیاری با داوطلبان ترتیب داده‌ام، نکته جالبی همیشه برایم قابل تامل بوده است: «نقش مطالعه در استخدام».

احتمالا غالب افرادی که برای حضور در جلسات مصاحبه استخدامی آماده می شوند، پاسخ مثبت دادن به اهل مطالعه بودن را یکی از نکات مهم در جذب خود می دانند زیرا از بیش از ۵۰ مورد مصاحبه حضوری که در این چند سال داشتم به جز دو نفر که صراحتا گفته بودند زیاد اهل مطالعه نیستند بقیه افراد خود را کتابخوان معرفی می‌کردند.

همیشه در ادامه این سوال که «آیا اهل مطالعه هستید؟» اگر پاسخ مثبت باشد، می پرسم  «چه نوع مطالعه‌ای» ؟ و «در چه زمینه‌ای»؟ و بعد می‌پرسم «آخرین کتابی که خوانده‌اید چه بوده است؟»

به جرات می‌توانم بگویم بیش از هشتاد درصد کسانی که پاسخ سوال اول را مثبت داده‌اند، نتوانستند به سوال آخر پاسخ صحیحی بدهند! یعنی حتی نام یک کتاب که اخیرا یک جایی دیده اند را هم یادشان نمی‌آمد! اما خود را اهل مطاله و کتابخوان معرفی می‌کنند.

این مساله چند وجه مختلف دارد:

1. داوطلبان کار، پاسخ مثبت دادن به اهل مطالعه بودن را در استخدام خود موثر می‌دانند.


2. تقریبا همه می دانند که اهل مطالعه بودن صفتی مثبت است ولی مطالعه نمی‌کنند.


3. بعضی‌ها وبگردی‌ را نوعی مطالعه و وب‌گرد بودن را مترادف اهل مطالعه بودن می‌دانند.


4. خیلی‌ها با خواندن یک فصل اول کتاب‌های درسی دانشگاهی، خود را اهل مطالعه فرض می‌کنند.


5. خیلی‌ها برای اینکه از اهالی مطالعه به نظر برسند حاضرند تظاهر کنند (دروغ مصلحتی بگویند!).


6. خیلی‌ها داشتن منبع عظیم کتاب‌الکترونیکی را در هارد دیسک کامپیوترشان مترادف با کتاب‌خواندن می‌دانند.


7. بعضی‌ها دانلود کتاب‌های الکترونیکی را معادل با مطالعه می‌دانند.

و ....

 

سال پیش در جریان برگزاری نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران اتفاقاتی افتاد که در مطلبی تحت عنوان اخلاق حرفه‌ای اشاره‌ای کوتاه و سربسته به آن داشتم. می‌دانم امروز هم انتشار این مطلب دردی را دوا نمی‌کند که نه گوشی که باید بشنود شنواست و نه وجدانی که باید تامل کند بیدار!

مشکل، مشکل فرهنگی است و ریشه در جاهای دیگری دارد، اما واقعا کی قرار است دستی به سر و گوش اخلاق و شخصیت و جایگاه حرفه ای‌امان بکشیم و کمی تغییر کنیم به سوی بهتر شدن؟!

سال گذشته در جریان برگزاری نمایشگاه بین‌اللملی کتاب تهران یکی از تولیدکنندگان نرم‌افزار (که در صنف کتاب فعالیت و مشتریان اندکی دارد) ویزیتورهایش را برای تخریب چهره ما و نرم‌افزارمان سراغ مشتریان فرستاده بود و هر چه توانسته بود پشت سر ما دروغ بسته بود تا ما را خراب کند، اما نتیجه این شد که بعد از نمایشگاه اکثر مشتریانی که می‌دانستیم با آنها صحبت کرده‌اند تماس گرفتند و از حرف‌های آنها اظهار تاسف کردند و به رفتارشان خندیدند! برخی‌ها هم همان‌موقع حسابی از خجالت‌اشان در آمده بودند.

در این ماجرا سکوت کردیم و همه چیز به نفع ما تمام شد، اما اصل ماجرا چیز دیگری است فکر می‌کردم این رفتار عده‌ای نوجوان است که راه را نمی‌دانند و برای سرعت بخشیدن به کسب وکارشان از تخریب دیگران شروع کرده اند! اما این طور نبود متاسفانه کم کم دارم به این نتیجه می رسم که این یک رویه فرهنگی است برای همه کسانی که اعتبار می خواهند. یعنی به دست آوردن اعتبار خود را در از بین بردن اعتبار دیگران می‌دانند آن هم به هر وسیله‌ای! چند روز پیش متوجه شدم یکی از شرکت‌های نرم‌افزاری که بازار هدفش اشتراکاتی با بازار هدف ما دارد، به شدت در حال اجرای یک برنامه منظم تخریبی است، اما چرا؟ نمی‌دانم!

نمی‌دانم کسانی که با چنین رفتاری سعی در افزایش سهم بازار دارند تا کجا پیش خواهند رفت، آیا هیچ محصولی یا شرکتی با تخریب دیگران بزرگ شده‌ است و بزرگ مانده است؟! پس نقش کیفیت و خدمات و مشتری در این میان چیست؟ آیا با فریب می شود موفق بود و موفق ماند؟!

هدفم از نوشتن این مطلب این بود تا مطابق رویه‌ی همیشگی واحد فروش شرکت باز هم اعلام کنم که ما همواره مشتریانمان را به دیدن امکانات و سطح کیفی محصولات رقبا تشویق می‌کنیم، می‌توانند همه محصولات مشابه را ببیند و انتخاب کنند. ما به انتخاب آنها احترام می‌گذاریم و خدا رو شکر می‌کنیم که هیچ‌کدام از مشتریان از انتخاب ما پشیمان نبوده‌اند.